Najtrudniejszy moment przyszedł na końcu. Podczas powrotu „Integrity” weszła w atmosferę na wysokości około 400 000 stóp, czyli około 122 kilometrów, lecąc z prędkością około 35 razy większą od prędkości dźwięku. NASA podawała, że wokół kapsuły utworzyła się wtedy rozgrzana plazma, która spowodowała planowaną przerwę w łączności trwającą około sześciu minut. To właśnie ten etap był jednym z najważniejszych sprawdzianów całej misji, bo osłona termiczna musiała ochronić załogę przed temperaturami rzędu kilku tysięcy stopni Fahrenheita, a kapsuła musiała wyhamować, ustabilizować lot i prawidłowo otworzyć spadochrony. Najpierw na wysokości 23 400 stóp rozłożyły się spadochrony hamujące, a później, na wysokości 5 400 stóp, trzy główne spadochrony zmniejszyły prędkość opadania przed wodowaniem.
Orion wodował 10 kwietnia 2026 roku o 8:07 wieczorem czasu wschodniego Stanów Zjednoczonych, czyli o 5:07 po południu czasu pacyficznego, na Pacyfiku u wybrzeży San Diego. Po wodowaniu Wiseman zameldował, że kapsuła jest w pozycji „stable one”, czyli stoi prawidłowo, oraz że cała czwórka załogi jest w dobrym stanie. Dopiero wtedy do statku ruszyły łodzie z zespołem NASA i amerykańskiego wojska. Astronautów wyprowadzono z kapsuły na nadmuchiwaną platformę zwaną „front porch”, a następnie śmigłowce przetransportowały ich na okręt USS John P. Murtha, gdzie przeszli badania medyczne. Nagranie z otwarcia włazu pokazuje ten ostatni, bardzo ludzki moment misji: ekipa ratunkowa otwiera kapsułę, do środka wpada świeże powietrze, a po chwili są okrzyki radości, uściski dłoni i powitanie załogi po powrocie z lotu wokół Księżyca
Rozmowy na Facebooku