Czerwony barwnik z owadów. Gdzie stosuje się koszenilę

W jedzeniu koszenila była ceniona za intensywny, trwały czerwony kolor. Trafiała do słodyczy, jogurtów, deserów, napojów i lukrów. Z czasem jednak zaczęła budzić kontrowersje - głównie ze względu na swoje pochodzenie zwierzęce oraz możliwe reakcje alergiczne u wrażliwych osób. W efekcie część producentów zaczęła zastępować ją barwnikami syntetycznymi lub roślinnymi.

Znacznie mniej osób zdaje sobie sprawę, że koszenila od lat jest wykorzystywana także w kosmetykach. Można ją znaleźć m.in. w pomadkach, błyszczykach, różach do policzków, lakierach do paznokci, a nawet w niektórych perfumach. W kosmetyce barwnik ten bywa określany jako „CI 75470” lub „carmine” i jest ceniony za głęboki, naturalny odcień czerwieni oraz dobrą trwałość.

W Unii Europejskiej i wielu innych krajach stosowanie koszenili jest dozwolone, ale jej obecność musi być jasno oznaczona w składzie produktu (np. „E120”, „carmine” lub „cochineal extract”). Dzięki temu konsumenci mogą świadomie zdecydować, czy chcą sięgać po produkty zawierające barwniki pochodzenia zwierzęcego.

Choć dziś koszenila nie jest już tak powszechna jak kiedyś, wciąż pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych przykładów tego, jak naturalne składniki o długiej historii przeniknęły do nowoczesnego przemysłu spożywczego i kosmetycznego.